niedbale, z papierosem w ustach, siedząc na fotelu strzelił sobie w serce. Odratowany powrócił do świata żywych, jednak wciąż tkwił w beznadziejnym donjuanizmie, pogaństwie, absolutnej pogardzie wobec absurdu istnienia. W tym czasie wydał autobiograficzną powieść Miłosne wtajemniczenie (L’amoureuse initiation) opisującą losy kawalera Waldemara de L... i jego pełen mistycznej namiętności związek z damą lekkich obyczajów, Clarissą Annaleną.
Dalszy etap jego twórczości to dramaty misteryjne Miguel Mañara, Méphiboseth, oraz Szaweł z Tarsu (Saul de Tarse). Dojrzała poezja Miłosza zaczęła się od Symfonii (1915) skomponowanych w latach 1913–1914 i zawartych w tomikach: Nihumim (1915), Adramandoni (1918) oraz La Confession de Lemuel (1922).
W grudniu 1914 Miłosz doznał objawienia mistycznego, przez niektórych porównywanego z pascalowską „nocą ognia”. Był to punkt zwrotny jego życia i twórczości. Stopniowo oddalał się od poezji i kierował swoje zainteresowania w stronę różnych doktryn hermetycznych. Studiował kabałę oraz alchemię, powołując się na spuściznę różokrzyżowców;