Wkrótce utworzono stanowisko generał-gubernatora Petersburga, któremu przyznano nadzwyczajne pełnomocnictwa, podporządkowując mu całą rosyjską policjęMichał Heller: Historia Imperium Rosyjskiego, Warszawa 2009, s. 689.. Stanowisko to objął Dmitrij Triepow, który nakazał z całą surowością pacyfikować kolejne protesty robotnicze.
Największą porażkę prestiżową poniósł w wyniku krwawej niedzieli car Mikołaj II, który nie chciał przyjąć delegacji robotników. Zarówno w opozycyjnej prasie rosyjskiej, jak i zagranicznej zaczęto go nazywać „mordercą”, „Mikołajem Krwawym” czy „Mikołajem Ostatnim”Jan Sobczak: Mikołaj II – ostatni car Rosji, Warszawa 2009, s. 315.. Oburzenie wyrażał m.in. Lew TołstojRomain Rolland: Life of Tolstoy, London 1911, s. 212.. Natomiast Mikołaj II zanotował w dzienniku: W celu ratowania publicznego wizerunku Mikołaja II Triepow zasugerował carowi przyjęcie delegacji robotników różnych fabryk, co też miało miejsce . Robotników wskazali ich przełożeni i fabrykanci, pracownicy sami odmówili wyłonienia delegacjiA. Asher, The Revolution of 1905. Russia in Disarray, Stanford University Press, Stanford 1988, ISBN 978-0-8047-2327-5, s. 97..