Pawieł Błonski (ur. 14 maja 1884 w Kijowie, zm. 15 lutego 1941 w Moskwie) – rosyjski pedagog i psycholog, pisarz i publicysta. Profesor Moskiewskiej Akademii Edukacji Społecznej.

Życiorys W latach 1902–1907 studiował w Uniwersytecie w Kijowie na Wydziale Historii i Filologii. W 1913 został wykładowcą. W 1917 wstąpił do partii bolszewików i przeniósł się do Moskwy. Tam rozpoczął pracę w Uniwersytecie Moskiewskim, gdzie wykładał psychologię oraz pedagogikę. W latach 1919–1931 był profesorem Moskiewskiej Akademii Edukacji Społecznej. Po publikacji kilku książek (w tym za granicą), w 1921, za sprawą rekomendacji Nadieżdy Krupskiej, został członkiem sekcji naukowej i edukacyjnej Państwowej Rady Nauki ZSRR, która opracowywała programy nauczania. Zadaniem tworzonych przez Radę programów było zapewnienie związku nauki szkolnej z życiem. W 1922 był jednym z założycieli Rosyjskiego Towarzystwa Psychoanalitycznego. W latach 1930–1940 pracował jako kierownik Laboratorium Pamięci, a później Laboratorium Myśli i Słowa w Instytucie Psychologii Eksperymentalnej w Moskwie. Był autorem wielu prac z zakresu filozofii i historii filozofii.