75 km na północny wschód od Łucka).
Wybuch II Wojny Światowej zastał go w Rafałówce. Aby uniknąć wywiezienia przez NKWD na Syberię, kilkakrotnie opuszczał rodzinę, by znaleźć schronienie w Łucku, m.in. w tamtejszym karaimskim domu gminnym. Chcąc uniknąć przejęcia swych rękopisów przez osoby niepowołane, na początku 1940 r. większość z nich spalił, w tym także będący na ukończeniu słownik karaimsko-polsko-niemiecki. W późniejszym okresie, po ataku III Rzeszy na Związek Radziecki latem 1941 r., gdy terror Sowietów nieco zelżał, Sergiusz Rudkowski zaczął ponownie spisywać część swych dzieł. W 1942 r. stracił syna, Selima. W 1943 r. wrócił wraz z rodziną do Łucka. Zmarł wiosną 1944 r. W 1945 rodzina Rudkowskich emigrowała do Polski.
Na co dzień posługiwał się trzema językami: karaimskim, polskim i rosyjskim. W domu, jako że żona, Tamara, karaimskiego nie znała, jedynie polskim i rosyjskim. Dobrze znał także języki ukraiński i niemiecki, biernie zaś hebrajski i turecki.
Jego prawnukiem jest Michał Németh, turkolog i hungarysta, profesor nauk humanistycznych w dyscyplinie językoznawstwo pracujący na Uniwersytecie Jagiellońskim.