Z powodu tych problemów marynarka austro-węgierska uznała silniki za nieodpowiednie do użycia w okręcie bojowym i zapłaciła tylko za kadłuby i uzbrojenie obu okrętów, oraz wypożyczyła silniki benzynowe (za sumę 4544 dolarów rocznie), zamawiając zamienne silniki Diesla w austriackiej firmie Maschinenfabrik Leobersdorf.
Przy manewrze zanurzenia zbiorniki ulokowane powyżej linii wodnej były wypełniane przez pompy mechaniczne, co zajmowało ponad 14,5 minuty w czasie początkowych prób, ale później czas ten został zredukowany do 8 minut. Maksymalna głębokość zanurzenia została określona na około 40 metrów. Cztery pary sterów głębokości pozwalały uzyskać doskonałą manewrowość w zanurzeniu i gdy okręt był prawidłowo wytrymowany i zbalansowany, okręty mogły utrzymać się na zadanej głębokości z dokładnością do 20 cm. Inne testy udowodniły, że koła podwodne są nieprzydatne. Okręty podwodne typu U-1 przewyższały typ U-3 (Germaniawerft) i U-5 (Holland) podczas testów porównawczych pod względem parametrów zanurzania i sterowności.