Oba okręty zostały oficjalnie przyjęte do służby w marynarce austro-węgierskiej w 1911 roku: U-1 w kwietniu, a U-2 w czerwcu. Oba służyły jako okręty szkolne, każdy wykonywał do dziesięciu rejsów szkolnych na miesiącSieche, s. 18.. W momencie wybuchu I wojny światowej stały w suchym doku czekając na zainstalowanie nowych silników DieslaGardiner, s. 341.. By je pomieścić okręty zostały wydłużone o 28 cm. Modyfikacje i nowe silniki obniżyły wyporność na powierzchni do 223 ton, ale wyporność podwodna zwiększyła się do 277,5 ton. W 1915 roku U-2 otrzymał podczas modernizacji kiosk o nowym kształcie.
Od 1915 roku okręty wykonywały rejsy zwiadowcze z Triestu i Poli. W styczniu 1918 roku jednostki zostały uznane za przestarzałe, ale pozostały w służbie jako okręty szkolne w bazie okrętów podwodnych na wyspie Brioni. W momencie zakończenia wojny oba okręty znajdowały się w PoliGibson and Prendergast, s. 388.. Po wojnie oba okręty zostały przyznane Włochom w ramach reparacji wojennych i zezłomowane. Żaden z dwóch okrętów nie zatopił jednostki pływającej wroga w czasie wojny.
Jednostki wchodzące w skład typu SM U-1