Napęd U-2 składał się z dwóch silników benzynowych służących do napędzania okrętu na powierzchni i dwóch silników elektrycznych do pływania pod wodą.

Okręt miał 30,5 m długości, 4,8 m szerokości i zanurzenie kadłuba 3,9 m. Według projektu jego wyporność wynosiła 229,7 ton na powierzchni i 248,9 ton w zanurzeniu. Został wyposażony w trzy wyrzutnie torped kal. 450 mm – dwie na dziobie i jedna na rufie – i mógł przenosić łącznie pięć torped, ale zwykle zabierał tylko trzy. W 1917 roku okręt otrzymał działo pokładowe kal. 37 mm L/33, które zostało jednak zdemontowane w styczniu 1918 rokuGreger, s. 68.. Załoga wynosiła 17 oficerów, podoficerów i marynarzy.

Służba Okręt został ukończony w grudniu 1909 roku, po czym austro-węgierska marynarka prowadziła z nim próby, które trwały przez większość roku 1910. Silniki benzynowe nigdy nie rozpędziły okrętu do zakładanych w kontrakcie prędkości w czasie próbSilniki na siostrzanym U-1 były równie niewydajne. i zostały uznane za nieodpowiednie do użycia w okręcie bojowym. W rezultacie Marynarka zapłaciła jedynie za kadłub i uzbrojenie U-2 oraz wypożyczyła silniki benzynowe, zamawiając zamienne silniki Diesla w austriackiej firmie Maschinenfabrik Leobersdorf.