Pomimo problemów z silnikami, U-1 i U-2 miały najlepsze wyniki w zanurzaniu i sterowności spośród wszystkich okrętów podwodnych ocenianych przez marynarkę.

U-2 oficjalnie został przyjęty do służby 22 czerwca 1911 roku, jego dowódcą został Linienschiffsleutnant Klemens Ritter von Bézard. Okręt służył jako jednostka szkolna. Odbywał w tej roli do dziesięciu rejsów szkolnych na miesiąc, aż do roku 1915. W momencie wybuchu I wojny światowej U-2 stał w suchym doku, czekając na instalację nowych akumulatorów i silników DieslaGardiner, s. 341.. By pomieścić nowe silniki, okręt został wydłużony o 28 cm. Modyfikacje i nowe silniki obniżyły jego wyporność na powierzchni do 223 ton, ale zwiększyła się jego wyporność w zanurzeniu do 277,5 tony.

W czasie prac modernizacyjnych, prowadzonych od stycznia do czerwca 1915 roku, okręt przeszedł przegląd i otrzymał nowy kiosk. Od początku lipca stacjonował w Trieście i odbywał rejsy zwiadowcze z tego portu. 11 stycznia 1918 roku został uznany za przestarzały, ale został zachowany jako jednostka szkolna w bazie okrętów podwodnych na wyspie Brioni. Koniec wojny zastał okręt w PoliGibson i Prendergast, s. 388..