Literatura chińska epoki Song obejmowała bardzo wiele różnorodnych gatunków, a na jej bogactwo pozytywnie wpływała różnorodność społeczna i złożone procesy zachodzące w społeczeństwie tego okresu. Choć za zenit chińskiej poezji uważa się poprzednią dynastię Tang, gdy tworzyli tacy poeci jak Du Fu, Li Bai, Bai Juyi, Wang Wei i inni, za Songów także nie brakuje wybitnych twórców. Wśród nich należy wymienić pioniera nowego stylu subiektywnego Mei Yaochena (1002–1060), którego utwory zawierają też ostrą krytykę społeczną; kontrowersyjnego polityka, ale bezdyskusyjnie wielkiego artystę Su Shi (1037–1101); błyskotliwego ekscentryka Mi Feia (1051–1107); najsławniejszą chińską poetkę Li Qingzhao (1084–1151) i wielu innych. Był to też okres największej popularności gatunku ci, który choć wywodził się z czasów dynastii Liang (502–557), za Songów był wysoko ceniony, pozostając w repertuarze większości poetów okresu. Wśród wielu wybitnych poetów ci na szczególną uwagę zasługują kanclerz dworu cesarskiego Fan Zhongyan (989–1052), gorący zwolennik neokonfucjanizmu Ouyang Xiu (1007–1072), wielki kaligraf Huang Tingjian (1045–1105) i generał Xin Qiji (1140–1207).
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Kultura dynastii Song · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.