Podobnie jak w typie P wystąpiły problemy z pomieszczeniem napędu składającego się wyłącznie z silników Diesla w kadłubie okrętu. W końcu zdecydowano, że nie zostanie zastosowany napęd wyłącznie dieslowski, w zamian powstanie hybryda składająca się z silników Diesla i turbin parowych. Zmiana ta pozwoliła na skrócenie cytadeli pancernej o 9 metrów, a szerokość rufy została zmniejszona o 3,5 metra.

Pomimo że nie ukończono prac nad planami, trzeci krążownik liniowy, Q, został zamówiony w stoczni Germaniawerft w Kilonii 8 sierpnia 1939 roku. Miesiąc później projekt autorstwa zespołu pod kierownictwem Marine-Oberbauarta Henniga został dopracowany. Wyporność wzrosła do 31 650 ton metrycznych (projektowa) i 35 945 ton (pełna). Zanurzenie miało wynosić odpowiednio 8,0 i 8,8 metra. Długość na linii wodnej była określona na 246 metrów, a szerokość na 30 metrów. Artyleria główna miała się składać z 6 dział kal. 380 mm L/47 w dwudziałowych wieżach, artyleria średnia została podzielona na sześć dwudziałowych wież kal. 150 mm L/48 przeznaczonych do zwalczania celów morskich i dwudziałowych zestawów przeciwlotniczych kal. 105 mm L/65. Artylerię średnią zmieniono, ponieważ niemieccy projektanci nie mogli skonstruować udanego działa uniwersalnego. Lżejsza artyleria przeciwlotnicza miała się składać z ośmiu dział kal.