Po podpisaniu traktatu waszyngtońskiego w 1922 roku i londyńskiego w roku 1930, z których każdy ograniczał siły japońskiej floty w porównaniu do flot mocarstw zachodnich (w tym szczególnie US Navy), strategia „decydującej bitwy” zyskiwała na popularności w marynarce. W 1936 roku Cesarska Marynarka sformowała Nocne Siły Bojowe ( Yasen Butai). Jak zakładano, siły te miały zaatakować hipotetycznego wroga, zwykle utożsamianego przez Japończyków z amerykańską Flotą Pacyfiku. Ta część sił japońskich miała atakować w nocy zewnętrzny krąg eskorty składający się z krążowników i niszczycieli. Po zniszczeniu zewnętrznej eskorty, japońskie krążowniki i niszczyciele miały przeprowadzić ataki torpedowe na wrogie pancerniki. To, co pozostałoby z wrogiej floty po tych atakach, miało zostać zniszczone przez japońskie pancerniki atakujące w szyku liniowym następnego dniaEvans i Peattie, s. 273-276..