Miecze noszono u pasa w drewnianych pochwach pokrytych skórą i zaopatrzonych w okucia. Miecz był też symbolem uprzywilejowanej pozycji społecznej rycerza. Wręczano go uroczyście wraz z pasem rycerskim i ostrogami młodemu członkowi klasy feudalnej w czasie pasowania.

Broń drzewcowa to przede wszystkim włócznia. W XII-XIII w. przekształca się ona w kopię rycerską. Składała się ona z drzewca i osadzonego na nim żelaznego grotu zaopatrzonego w tulejkę. Długość przekraczała 2 m długości, z czego około 30 cm stanowił grot. Kopie rycerskie posiadały zazwyczaj proporczyk, na którym wyhaftowany był herb rycerza. Równocześnie nazwa kopia staje się w tym czasie synonimem pocztu rycerskiego. Dawnych włóczni używa nadal piechota. Piechota używała też berdysza. Posiadał on drzewce długości około 2 m i osadzony na nim z boku za pomocą dwóch tulei dużych rozmiarów topór. Stanowił on skuteczne narzędzie do walki piechura z konnym rycerzem. Mógł rozrąbać tarczę, czy zbroję przeciwnika. Równocześnie wygięte końce topora mogły służyć: górny do pchnięcia, a dolny do zahaczenia jeźdźca i ściągnięcia go z konia.