Ze względu na brak źródeł, sprawa podziału wojska na jednostki pozostaje w sferze domysłów i analogii. Należy przypuszczać, że w czasach tych rycerska jazda dzieliła się na chorągwie (terytorialne lub rodowe), te zaś na kopie składające się z rycerza i jego pocztu. W wypadkach, gdy działania wojenne prowadzone były przez kilku sprzymierzonych książąt dla celów taktycznych, łączono nieraz chorągwie w większe hufce, z których każdy obejmował zapewne wszystkie chorągwie rycerskie jednej dzielnicy. Kukiel nazywa te oddziały kohortami (hufami i chorągwiami).
Uzbrojenie i wyposażenie thumb|250px|right|Rycerstwo polskie 1228 -1333 W skład ówczesnego uzbrojenia indywidualnego wchodziła broń zaczepna i ochronna. Broń sieczną stanowiły miecze i sztylety. Typowy miecz polski z XIII i początku XIV w. miał głownię grubą, prostą, obosieczną, ostro zakończoną. Umożliwiało to używanie go nie tylko do cięcia, lecz i do pchnięcia. Głownia była gładka lub posiadała bruzdy do połowy jej długości. U góry głownia przechodziła w trzpień, który okręcony drutem lub pokryty skórą tworzył trzon rękojeści zakończony u góry przynitowaną do niego żelazną głowicą. Do osłony ręki służył prosty lub zagięty obu końcami ku głowni jelec krzyżowy. Długość miecza wynosiła około 110–130 cm, z czego około 20–25 cm przypadało na rękojeść.