Tabory Konieczności wożenia z sobą zapasów żywności wymusiła tworzenie taborów. Istnienie taborów potwierdzają dokumenty lokacyjne zobowiązujące wsie na prawie niemieckim do dostarczania koni i wozów pustych lub z żywnością na wyprawy wojenne. Tabor dzielił się na kilka grup. Pierwszą grupę stanowiły wozy wiozące żywność oraz rzeczy rycerzy. Każda kopiakopijnik z orszakiem miała własny wóz. Zespoły pieszych, wystawione z jednej miejscowości, miały również swoje wozy i mniej więcej 10 ludzi na wóz. Drugą grupę tworzyły wozy dostarczane przez miasta i wsie do dyspozycji króla lub wyznaczonego wodza. Na nich wieziono działa, kusze polowe, bombardy, narzędzia oddziałów technicznych i żywność. Każdy wóz przewożący przyrządy oblężnicze lub broń musiał mieć ochronę. Trzecią grupę formowały wozy z medykami, których na wyprawy wojenne zobowiązane były wysyłać większe miasta.
Taktyka działania Główną siłę pospolitego ruszenie polskie w XIV i w początkach XV wieku była ciężka jazda rycerska. Jej jednostka organizacyjną była chorągiew rodowa lub ziemska. Zasadniczą jednostką w chorągwi była „kopia” czyli rycerz ze swym pocztem. Liczba kopii w chorągwi nie była jednolita. Na rozkaz króla łączono ze sobą chorągwie małe i wzmacniano jedne kosztem drugich. Stanowiły ok.