kwestie religijne, groteska i ironia dotycząca znanych zdarzeń historycznych, wulgarne (w terminologii rosyjskiej – nienormatywne) słownictwo.
Fiodor Kuzniecow podczas posiedzenia 22 stycznia 1979 potwierdził, że nie znajduje w almanachu antyradzieckości, ale że jest on wymyślną literacką mistyfikacją, zamiast poszukiwań tworzącą złowieszczy obraz. Jednocześnie zdefiniował cztery według niego dominujące kierunki utworów: knajactwo (Włodzimierz Wysocki), znęcanie się nad ludem, stuknięta świadomość (, Bella Achmadulina), seks. Stwierdził, że nie będzie to ukrywane przed ludem, bo im więcej ludzi to pozna, tym gorzej dla twórców almanachu. Po latach stwierdził, że w almanachu było bardzo mało tekstów, które nie były zaakceptowane przez cenzurę, a niepublikowane były teksty słabe.
Odmienną opinię przedstawił Olieg Popcow (w czasie wydarzeń redaktor naczelny miesięcznika „Sielskaja Mołodioż”). Uznał almanach za dobrą literaturę prawdziwych pisarzy, której pojawienie się w Rosji tylko by podniosło autorytet rosyjskiej literaturze i pozwоli uznać, że sytuacja w kraju ulega zmianie. Jednocześnie stenogram sporządzony przez Je.