W Kolonii w 1951 roku rozpoczęło działalność studio muzyki elektronicznej przy radiu WDR, związane z Herbertem Eimertem, Fritzem Enkelem, Robertem Beyerem, Wernerem Meyerem-Epplerem i Karlheinzem Stockhausenem, a kolejne studia powstawały m.in. w Mediolanie, gdzie działał Luciano Berio, w Nowym Jorku przy Uniwersytecie Columbia, w Warszawie pod kierunkiem Józefa Patkowskiego, a także we Florencji, Brukseli, Tokio, Londynie, Hilversum, Utrechcie, Sztokholmie, Belgradzie, Paryżu, Monachium i Toronto.
Awangarda i zbliżenie nurtów thumb|Pierre Schaeffer prezentujący akusmonium – system wielogłośnikowej projekcji dźwięku używany w muzyce elektroakustycznej W latach 50. i 60. XX wieku muzyka elektroniczna była silnie związana z , serializmem, punktualizmem, muzyką eksperymentalną i próbami ścisłego organizowania materiału dźwiękowego. Kompozytorzy wykorzystywali studio jako miejsce konstruowania materiału dźwiękowego, a nie tylko jako przestrzeń rejestracji gotowego wykonania. Ważnymi kompozytorami i utworami tego okresu są m.in. Karlheinz Stockhausen z jego „” i „”, Henri Pousseur ze „”, Mauricio Kagel z „Transición”, György Ligeti z „”, Bruno Maderna z „Continuo”, Luciano Berio z „Momenti”, Franco Evangelisti z „Incontri di fasce sonore”, a także Luigi Nono i Pierre Boulez.