„” Edgarda Varèse’a), oraz szersza praktyka utworów z udziałem instrumentów, śpiewaków albo orkiestry i warstwy elektronicznej.
Syntezatory i komputery thumb|Robert Moog z syntezatorami Mooga, ok. 1974 Od lat 60. coraz większe znaczenie zyskiwały syntezatory, które pozwalały kształtować wysokość, natężenie, barwę dźwięku oraz rytm i tempo muzyki bez konieczności ręcznego montażu taśmy. Syntezatory umożliwiły bardziej bezpośrednie sterowanie materiałem dźwiękowym i przyczyniły się do rozwoju nowych form praktyki elektronicznej. Zaczęto szeroko wykorzystywać aparaturę służącą do wytwarzania i przekształcania dźwięku, w tym układy generujące, modulujące, filtrujące i wzmacniające oraz techniki syntezy oparte na łączeniu lub redukowaniu składowych brzmienia (syntezę addytywną i Syntezę subtraktywną). W tym okresie elektronika coraz częściej wychodziła poza wyspecjalizowane studio i zaczynała być wykorzystywana także w teatrze, filmie, telewizji, multimediach i muzyce popularnej.