Po zawarciu polsko-radzieckiego traktatu ryskiego w 1921 roku, z polecenia Międzynarodówki Komunistycznej został skierowany na terytorium II Rzeczypospolitej z zadaniem organizowania komunistycznej działalności konspiracyjnej. Był jednym z założycieli Komunistycznej Partii Zachodniej Białorusi, uczestniczył w pierwszej konferencji tej partii. Działał jako łącznik między Komunistyczną Partią Polski i KPZB. W marcu 1923 roku został mianowany pierwszym sekretarzem Brzeskiego Komitetu Okręgowego KPZB. W tym samym roku był delegatem kongresu Międzynarodówki Chłopskiej w Moskwie. 6 lipca 1924 roku został aresztowany przez polską policję, a następnie skazany za działalność antypaństwową na 4 lata więzienia. Po wyjściu na wolność w 1928 roku pracował w aparacie Komitetu Centralnego KPZB. W 1930 roku wyjechał do Białoruskiej SRR, gdzie pracował w Komitecie Centralnym Komunistycznej Partii Białorusi jako przedstawiciel KPZB.
W 1932 roku został pozbawiony stanowiska i wysłany do Kraju Ałtajskiego, gdzie pracował jako redaktor gazety „Polarnaja Zwiezda”. 21 sierpnia 1937 roku został aresztowany przez NKWD. Oskarżono go o domniemaną propagandę kontrrewolucyjną i 18 października (według innego źródła 12 października) 1937 trójka NKWD skazała go na śmierć przez rozstrzelanie.