1950 Odbudowę Wrocławia rozpoczęto już w 1945 r., początkowo skupiając się na zabezpieczaniu zachowanej zabudowy i naprawach budowlanych, natomiast wartościowy materiał przekazywanio na Odbudowę Warszawy, stanowił on formę łupu wojennego w ramach akcji przejmowania poniemieckiej własności. W tym samym roku rozpoczęto także odbudowę Rynku i Placu Solnego. W latach 1950–1955 zbudowano Oś Grunwaldzką i budynki Politechniki, a w latach 1953–1956 Kościuszkowską Dzielnicę Mieszkaniową. W dalszej kolejności powstały osiedla Wrocławskiej Spółdzielni Mieszkaniowej (WSM) w Śródmieściu, na Krzykach, w okolicach placu PKWIN, a także na Gajowicach. W 1964 r. zaczęto realizować dyskusyjny projekt dla 52 tysięcy mieszkańców wzdłuż ulicy Powstańców Śląskich w dzielnicy Wrocław Południe. 200-hektarowy teren podzielono na 4 jednostki mieszkaniowe (A-Anna, B-Barbara, C-Celina, D-Dorota), po 13 tysięcy mieszkańców każda, zaopatrzone w centrum kulturalno-usługowe. Budowa tego ogromnego kompleksu trwała od początku lat 70. Okres Gierka to czas dużych inwestycji budowlanych – osiedli mieszkaniowych powstających głównie na zachodzie miasta, gdzie dominowała największa ilość terenów niezagospodarowanych. Wtedy powstały tak duże założenia architektoniczno-urbanistyczne jak Osiedle Popowice, Osiedle Przyjaźni, Osiedle Gaj, Osiedle Nowy Dwór.