Opowiadanie zaliczane jest do utworów inspirowanych relacją Jarosława Iwaszkiewicza z Jerzym Błeszyńskim. Do tego nurtu należą również Wesele pana Balzaka, Opowiadania szwajcarskie, Jadwinia, Tatarak oraz trzeci tom Sławy i chwały. Kochankowie z Marony ukazało się drukiem w 1961 roku w Warszawie nakładem Wydawnictwa Iskry. Drugie wydanie opublikowano dwa lata później. Utwór przetłumaczono m.in. na język niemiecki jako Die Liebenden von Marona (1962), francuski jako Les amants de Marone (1966) oraz włoski jako Gli amanti di Marona (1979).
Fabuła Akcja opowiadania rozgrywa się we wsi Aleksin, położonej nad jeziorem. Główną bohaterką jest nauczycielka Ola Czekaj, która poznaje chorego na gruźlicę Janka, kuracjusza pobliskiego sanatorium. Między młodymi ludźmi rodzi się uczucie, mimo świadomości nieuleczalnej choroby chłopaka i sprzeciwu otoczenia. Ola decyduje się związać z Jankiem i zamieszkać z nim, rezygnując z dotychczasowego życia. Ich wspólne szczęście okazuje się jednak krótkotrwałe – stan zdrowia Janka stopniowo się pogarsza, aż w końcu mężczyzna umiera. Po jego śmierci Ola powraca do swojej dawnej pracy i środowiska.