W marcu 1935 roku na terenie Warszawy funkcjonowało 400 członków AS, 50 instruktorów oraz trzydziestoosobowy oddział kobiecy pod dowództwem Anieli Bełzówny. W czerwcu 1939 roku AS w Polsce liczyła 11 300 członków. Poza ewidencją było 400 kobiet i 300 członków sekcji sanitarnych. Na czele kobiecego oddziału w Warszawie stała Aniela Bełz, która od 1937 roku pełniła również funkcję kierowniczki Wydziału Kobiet w Warszawskim Okręgowym Komitecie Robotniczym PPS.

Poza Warszawą oddziały AS powstały m.in. w Częstochowie, Zagłębiu Dąbrowskim, Kielcach, Łodzi (zwłaszcza na Chojnach), Radomiu oraz w innych ośrodkach robotniczych. Jej struktury istniały także w Piotrkowie Trybunalskim, Radomsku, Tomaszowie Mazowieckim i Zduńskiej Woli, Borysławiu, Lwowie, Przemyślu i Wilnie. Na Pomorzu organizowano oddziały m.in. w Gdyni, Grudziądzu, Toruniu, Wąbrzeźnie, Luboniu i Świeciu.

Nie we wszystkich większych miastach udało się utworzyć trwałe struktury. Stałej organizacji nie utworzono m.in. w Krakowie, gdzie sprzeciwiał się temu Zygmunt Żuławski, ani w Poznaniu, będącym silnym ośrodkiem ONR.

Członkowie AS byli na ogół młodymi ludźmi, często pochodzącymi ze środowisk robotniczych.