Wojny Bizancjum z Normanami – zbiorcza nazwa szeregu konfliktów między Normanami a Bizancjum, toczonych od około połowy XI wieku do 1185 roku, kiedy to ostatnia wielka wyprawa Normanów na terytorium Cesarstwa zakończyła się ich klęską. Mimo fiaska tej wyprawy, wynik wszystkich walk na przestrzeni ponad 150 lat był raczej korzystny dla Normanów. Udało im się zdobyć posiadłości bizantyjskie w południowej Italii, odbić Sycylię i Antiochię z rąk muzułmanów i zagrozić bałkańskim posiadłościom Cesarstwa Wschodniorzymskiego.
Podbój południowej Italii Normanowie zaczęli pojawiać się na terenie katepanatu Italii pod koniec X wieku, przybywając tu głównie z NormandiiBrown R. Allen, Historia Normanów, Marabut, 1996, s.80. Były to zbrojne drużyny, rzadziej pojedynczy rycerze. Pierwsza relacja mówiąca o rycerzach z północnej Francji walczących na tych terenach pochodzi z 999 roku i dotyczy starcia normańskich pielgrzymów z Saracenami atakującymi SalernoHoffmann Hartmut, Die Anfänge der Normannen in Süditalien, w: Quellen und Forschungen aus italianischen Archiven und Bibliotheken, nr. 47 (1967), s. 95–144.