Opowieści, między innymi wspomnianej grupy pielgrzymów, problemy ekonomiczne i demograficzne w księstwie Normandii a także rosnące zapotrzebowanie na najemników w wojskach bizantyjskich i longobardzkich oraz rozczłonkowanie polityczne południowej Italii były głównymi przyczynami wypraw normandzkich na te tereny. Za służbę Normanowie często wynagradzani byli nadaniami ziemskimi, stając się wasalami lokalnych książąt longobardzkich lub Bizancjum.
Wielu normańskich dowódców działało jednak także na własny rachunek. Jednym z pierwszych samodzielnych seniorów normańskich w południowej Italii stał się Rajnulf Drengot, który w 1030 otrzymał od diuka Neapolu Sergiusza Aversę i przyległe doń terenyBrown R. Allen, Historia Normanów, Marabut, 1996, s.89. W 1038 roku prawa senioralne Rajnulfa potwierdził cesarz Konrad II. Jego następca Ryszard I w 1058 otrzymał tytuł księcia Kapui. Kariera Drengota i jego sukcesorów jest znakomitym przykładem ekspansji Normanów- nie była to jedna, skoordynowana i poddana jakiemuś dowództwu wielka ekspedycja, ale szereg nie powiązanych ze sobą wypraw w wyniku których coraz więcej ziem przechodziło pod kontrolę przybyszów z NormandiiBrown R. Allen, Historia Normanów, Marabut, 1996, s.81.