W latach 1920–1924 armia jugosłowiańska otrzymała od strony francuskiej 21 lub mniej lekkich czołgów FT-17 zarówno w wariancie z karabinem maszynowym, jak i działkiem. Znajdowały się one jednak w złym stanie technicznym, dlatego użyto ich jedynie do celów szkoleniowych. W 1930 r. zakupiono we Francji 2 samochody pancerne, zaś we Włoszech 1, które jako pluton pancerek podporządkowano następnie szkole kawalerii w Zemunie. Na pocz. 1931 r. 10 FT-17, które znajdowały się w najlepszym stanie technicznym, zgrupowano w kompanię maszyn bojowych. Stacjonowała ona w Kragujevacu. Okazało się szybko, że czołgi pomimo wszystko nie posiadają już walorów bojowych. W rezultacie w lipcu 1931 r. oddział został rozformowany. Czołgi przekazano szkole piechoty i artylerii w Kalinoviku.
W 1932 r. Jugosławia zakupiła od Polski 7 FT-17 wraz z dużą ilością części zapasowych, zaś od Francji kolejnych 20 FT-17, w tym część w wersji zmodernizowanej M28 Renault-Kegresse. W 1936 r. utworzono batalion wozów bojowych w składzie trzech kompanii pancernych i czwartej, pełniącej rolę parku maszynowego. Liczebność wynosiła ok. 355 żołnierzy z 36 czołgami, 34 samochodami ciężarowymi i specjalistycznymi oraz 14 motocyklami z przyczepką.