Batalion był podporządkowany bezpośrednio ministerstwu wojny (w razie wojny przechodził pod zwierzchnictwo najwyższego dowództwa armii jugosłowiańskiej). Jego pododdziały rozmieszczono w różnych miejscowościach: sztab 1 kompania i kompania pomocnicza w Belgradzie, 2 kompania w Zagrzebiu, zaś 3 kompania w Sarajewie. Taktyka użycia czołgów w armii jugosłowiańskiej polegała na wykorzystywaniu ich jedynie w natarciu piechoty jako wsparcie ogniowe.
Jugosłowianie zamierzali w najbliższym czasie sformować jeszcze dwa bataliony średnich czołgów (66 maszyn), batalion lekkich czołgów i szwadron „lekkich czołgów kawaleryjskich” z 8 maszyn. Ostatecznie w 1938 r. miało być osiem batalionów pancernych (272 czołgi) – po jednym dla każdej armii i batalion ciężkich czołgów (36 maszyn) jako rezerwa strategiczna. W ramach tego projektu w Czechosłowacji zakupiono w 1937 r. 8 tankietek Skoda T-32 (uzbrojone w działko 37 mm i karabin maszynowy 7,92 mm), z których powstał samodzielny szwadron podporządkowany dowództwu kawalerii. Stacjonował w rejonie Belgradu, zaś w lutym 1941 r. został przeniesiony do szkoły kawalerii w Zemunie. Szwadron stał się najlepszym oddziałem pancernym armii jugosłowiańskiej. Brał udział we wszystkich manewrach wojskowych.