druga, uzbrojona, reprezentuje lud jedynie podporządkowany. Kobieta z trąbą smoczą i ogonem dzika interpretowana bywa jako personifikacja zachodnich Celtów.
Niżej umieszczono przedstawienia Apolla (po lewej) i Diany (po prawej). Rozpoznawalni są głównie dzięki zwierzętom, na których siedzą – zgodnie z tradycją greckiej ikonografii. Diana trzyma pochodnię (zamiast łuku), co dodatkowo wiąże ją z boginią Luny.
W dolnej części kompozycji, centralnie, znajduje się postać identyfikowana jako Ceres lub Tellus, dzierżąca róg obfitości, będąca symbolem urodzaju i dobrobytu.
Znaczenie Rzeźba uznawana jest za marmurową kopię pierwotnego posągu wykonanego z brązu. Głowa Augusta z Prima Porta stała się wzorcem dla późniejszych portretów cesarza. Jej rysy są idealizowane, co stanowi odejście od naturalizmu charakterystycznego dla przedstawień z okresu republiki rzymskiej. Styl ten, typowy dla epoki Augusta, zapoczątkował nowy kanon estetyczny w sztuce rzymskiej.
Posąg miał prawdopodobnie charakter propagandowy, służąc afirmacji władzy cesarskiej oraz idei pokoju rzymskiego. Przedstawienie władcy jako wodza przemawiającego do armii stało się odtąd wzorcem w ikonografii cesarskiej i było wielokrotnie powielane w kolejnych epokach.
Przypisy Muzea Watykańskie, Warszawa 1982, s. 35.
Bibliografia Paul Zanker, August i potęga obrazów.
Kategoria:Rzeźby starożytnego Rzymu Kategoria:Rzeźby w Muzeach Watykańskich