Miasto stanowiło główny ośrodek mennictwa oraz handlu śląskiego, przodując także na polu regionalnego rzemiosła, głównie metalowego i piwowarskiego.
W temacie stosunków etnicznych w księstwie wrocławskim epoki nowożytnej, historycy przyjmują, że w XVI w. wśród chłopstwa ziemi namysłowskiej przeważał język polski, natomiast na ziemi wrocławsko-średzkiej przeplatały się wsie polskie, niemieckie oraz mieszane językowo. W XVII w. zasięg niemczyzny zwiększył się, co przekształciło wiele obszarów etnicznie niejednorodnych w niemieckie z polskimi enklawami. Wśród lokalnego mieszczaństwa, szlachty i duchowieństwa, już od późnego średniowiecza przeważała wyraźnie kultura niemiecka. Intensywna kolonizacja na prawie niemieckim prowadzona przez Piastów śląskich w średniowieczu, z jednej strony stymulowała rozwój gospodarczy regionu i wzrost dochodów książęcych, a z drugiej zaburzyła dotąd polską strukturę etniczną elit na rzecz coraz większego w niej udziału elementu napływowego z zachodu.
Koniec istnienia księstwa wrocławskiego datuje się na 1742 r. i inkorporację Śląska przez Królestwo Prus.