Tylko trzy spośród tych córek przeżyły lata dzieciństwa, a dwie miały własne potomstwo. Najstarsza żyjąca z dziewcząt, Ludwika Hipolita Grimaldi, została później pierwszą i jak dotąd jedyną w dziejach władczynią Monako płci żeńskiej. Mąż księżnej, Antoni I Grimaldi, był niezadowolony z faktu, że wśród jego licznych dzieci nie ma ani jednego syna. Miał kilkoro nieślubnych potomków z różnymi kobietami.
Księżna Valentinois Księżna Maria i książę Antoni różnili się charakterami. Ona lubiła zabawy, przyjęcia i pokazy mody, on natomiast znany był z zamiłowania do opery i śpiewaczek operowych. Uważał się ponadto za eksperta od kobiet. Na dodatek wspominano, że za zaaranżowaniem małżeństwa tej pary stała głównie Madame de Maintenon, kochanka króla Francji, Ludwika XIV, która zwyczajnie chciała się pozbyć z dworu rywalki nim władca na dobre zdążył zakochać się w urodziwej pannie. W Monako również pojawiły się podejrzenia, jakoby księżna romansowała z młodym mężczyzną, odwiedzającym dom jej rodziców, a książę spotykał się z paryskimi śpiewaczkami operowymi. Sytuację starał się ratować teść Marii, książę Ludwik I, który poprosił syna, by wykazał się większą tolerancją w stosunku do swojej młodej żony.