Sezon 1991 to oczekiwany powrót do świetnych wyników. Włoch regularnie plasował się w czołowej dziesiątce, będąc czterokrotnie na podium. Podczas GP Francji po raz drugi w karierze zwyciężył (wykręcił również najszybszy czas okrążenia), natomiast w GP Wielkiej Brytanii po raz trzeci sięgnął po pole position. Zdobyte punkty sklasyfikowały go po raz trzeci w tej serii na 6. miejscu.
W 1992 roku Loris zaliczył najlepszy sezon w karierze. Począwszy od GP Hiszpanii, w którym wygrał, aż dziesięciokrotnie meldował się w czołowej trójce, odnosząc przy tym drugie zwycięstwo na torze we Francji. Dzięki temu został wicemistrzem świata, za bezkonkurencyjnym rodakiem Lucą Cadalorą.
Ostatni sezon w średniej kategorii okazał się mniej udany. W pierwszej fazie mistrzostw ani razu nie stanął na podium. Dopiero w ostatnich sześciu wyścigach zaczął meldować się w czołowej trójce, odnosząc zwycięstwo w GP RPA oraz sięgając po pole position w San Marino. Dzięki temu został sklasyfikowany na 3. pozycji.
500 cm³ W 1994 Reggiani zadebiutował w najwyższej kategorii 500 cm³, podczas GP Hiszpanii. Na torze Jerez zmagania zakończył wówczas na dziewiątym miejscu. Włoch wystartował jeszcze w pięciu rundach, jednak w żadnej z nich nie dojechał do mety. Ścigał się wtedy na maszynie Aprilii, a w ogólnej punktacji zajął 24.