Styl i tematyka prac Aniela Menkes malowała techniką olejną na płótnie martwe natury, portrety, pejzaże, pejzaże przemysłowe (Elektrownia, 1932), sceny figuralne (Robotnik, 1932) i kompozycje abstrakcyjne. Pod wpływem Strzemińskiego i grupy „a.r.” jej malarstwo przeszło ewolucję od koloryzmu poprzez kubizm syntetyczny do kompozycji niemal abstrakcyjnych. Obrazy Anieli Menkes cechowało ujmowanie kompozycji w jednym planie, duży zmysł dekoracyjny i wąska gama barwna, ograniczona do brązów, beżów i szarości. Artystka uprawiała także grafikę (w czasie wojny prawie wyłącznie). Stosowała akwafortę, suchą igłę, litografię i heliografię. Tematyka prac graficznych Menkes nie odbiegała od tematyki podejmowanej w malarstwie (Lunapark, 1933, Stacja elektryczna, 1940, Uliczka we Lwowie, 1940, Elektryczny przystanek, 1940, Dym, 1940).
Próby scenograficzne Menkes wykonywała też projekty scenograficzne. W 1938 zaprojektowała dekoracje do Księcia Niezłomnego Juliusza Słowackiego i Głodu Leonida Andriejewa.