Jej wpływy na królewskim dworze sprawiły jednak, że o względy grafowej zabiegało wielu przedstawicieli ówczesnej magnaterii polskiej i saskiej, między innymi saski poseł w Prusach Jakub Henryk Flemming. Związek Esterle z Augustem II zakończył się, gdy hrabina nawiązała romans z polskim magnatem Januszem Antonim WiśniowieckimK. L. von Pöllnitz, Ogień pałającej miłości, Warszawa 1973, s. 123, nie podaje imienia księcia Wiśniowieckiego, z którym hrabina Esterle zdradziła króla. Jego tożsamość ustaliła I. Czamańska, Wiśniowieccy. Monografia rodu, Poznań 2007, s. 367.. Monarcha rozkazał jej wówczas w ciągu doby opuścić Warszawę i udać się za granicę. Według La Saxe Galante, król wysłał gońców za Esterle w celu pozbawienia jej klejnotów, które niegdyś otrzymała od władcy. Anna Aloysia miała oddać im pustą szkatułkę, a swój majątek przekazała włoskiemu muzykantowi, który wywiózł go do GdańskaK. L. von Pöllnitz, Ogień pałającej miłości, Warszawa 1973, s. 123.. Po rozstaniu z Augustem II Mocnym grafowa zamieszkała we Wrocławiu, zaś najprawdopodobniej w 1700 rozwiodła się z mężem Franzem MichaelemNeues Jahrbuch, Wiedeń 1895, s. 217. Zdaniem części badaczy rozwód nastąpił już w 1697 (R. von Procházka, Genealogisches Handbuch erloschener böhmischer Herrenstandsfamilien, 1973, s.