Harada był bliski zakończenia kariery, jednak ostatecznie związał się z zespołem Aprilii. Na nowym motocyklu Tetsuya ponownie wrócił do walki o mistrzostwo. Japończyk dziewięciokrotnie stanął na podium, z czego trzykrotnie na najwyższym stopniu. Ostatecznie Harada przegrał tytuł różnicą piętnastu punktów z Biaggim, będąc sklasyfikowanym jeszcze za Niemcem Ralfem Waldmannem, na 3. pozycji.
W drugim sezonie współpracy Japończyk rywalizował z dwoma Włocha – Lorisem Capirossim oraz Valentino Rossim. Tym razem ośmiokrotnie dojechał w czołowej trójce, jednakże odniósł przy tym aż pięć zwycięstw (obok Rossiego najwięcej). Ponownie jednak okazał się najsłabszy z trójki walczących, zajmując po raz drugi 3. miejsce w końcowej klasyfikacji.
Po dwóch latach przerwy, Harada powrócił do zmagań w pośredniej kategorii. Ponownie dosiadając Aprilii, był niezwykle równy, będąc na podium w 15 z 16 wyścigów sezonu. Aż ośmiokrotnie sięgnął po pole position. Trzykrotnie jednak wykorzystał ten przywilej do zwycięstwa. W klasyfikacji generalnej musiał uznać jednak wyższość dominującego rodaka Daijirō Katō i ostatecznie został po raz drugi w karierze wicemistrzem świata.