Kościół otoczony został ceglanym murem i sąsiadował z założonym w 1812 nowym cmentarzem. Cmentarz ten musiano utworzyć, ponieważ poprzedni, znajdujący się obok starego kościoła, zaczął być zagrożony cofającym się klifem.
Kościół jako świątynia protestancka służył wiernym do 1945, kiedy to w czasie działań związanych z II wojną światową został uszkodzony, choć w niewielkim stopniu (ucierpiała wieża i niewielki fragment dachu). Ówczesne polskie władze postanowiły jednak go nie odbudowywać lecz przeznaczyć do rozbiórki. Oficjalnie decyzję motywowano potrzebą pozyskania cegieł dla odbudowującej się Warszawy. W rzeczywistości głównym powodem były względy ideologiczne. Ostatecznie nie doszło do pełnej realizacji rozbiórki – rozebrano tylko mur ceglany okalający świątynię oraz fragmenty jej ścian. W takim stanie, jako nieużytkowana ruina, kościół przetrwał niemal do końca XX wieku.
4 maja 1998 roku przystąpiono do odbudowy świątyni. Po pięciu latach prac - 4 maja 2003 roku kościół został uroczyście poświęcony przez abp. Zygmunta Kamińskiego. Kościół wchodzi w skład Centrum Edukacyjnego Archidiecezji Szczecińsko-Kamieńskiej.
Wyposażenie