Korkyra postanowiła skapitulować, wpuszczając iliryjski garnizon dowodzony przez Demetriusza z Faros. Potem flota iliryjska popłynęła na północ do Dyrrachion celem jej oblężenia. W tym momencie Rzymianie rozpoczęli swą ofensywę latem r. 229 p.n.e. Wysłali flotę składającą się z dwustu wielkich okrętów pod Korkyrę. Demetriusz z Faros, wcześniej podjąwszy z nimi pertraktacje, „oddał się w powiernictwo” ze swą załogą iliryjską. Dzięki czemu Rzymianie mogli objąć Korkyrę swą „przyjaźnią”. Po czym popłynęli do Apollonii, która oddała się im w opiekę. Tam flota połączyła się z armią liczącą 2 tys. jeźdźców i 20 tys. piechoty, przetransportowaną drugą eskadrą. Następnym celem było oswobodzenie Dyrrachion, które oddało się w powiernictwo Rzymu. Teraz armia rzymska pomaszerowała w głąb kraju i pokonała plemiona Ardiajów, mieszkające najbardziej na południu, oraz objęła przyjaźnią Parthinów i Atintanów. W tym czasie flota płynąca na północ, po zajęciu kilku miast na wybrzeżu, uwolniła Issę od oblężenia iliryjskiego i przyjęła w swe powiernictwo. Zaś część Ilirów, która oblegała tę wyspę, schroniła się w fortecy Rhizon, znajdującej się w głębi lądu.