Działo mogło przekraczać rowy o szerokości do 2 m, brody o głębokości do 0,8 m i wspiąć się na półmetrową przeszkodę.
Armata miała kąt ostrzału 30° w poziomie, kąt podniesienia +15° do −5°. Zapas amunicji wynosił 30 pocisków – 21 burzących i 9 przeciwpancernych.
Zastosowanie bojowe Zakłady Leonida rozpoczęły prace pod koniec lutego 1944 roku i w końcu czerwca ukończyły pierwszą serię 20 przebudowanych pojazdów. Produkcję wstrzymano, ponieważ uważano, że armata jest nieskuteczna przeciw ciężko opancerzonym czołgom IS-2, znajdującym się na wyposażeniu Rosjan. 10 dział weszło w skład 63. kompanii TACAM w lipcu 1944 roku i zostało przydzielonych do 1. Szkolnej Dywizji Pancernej. Nie zostały użyte bojowo aż do przewrotu, którego dokonał król Michał I, w następstwie którego Rumunia przeszła na stronę koalicji antyhitlerowskiej. Z początkiem września, kompania 12 pojazdów została przydzielona do Oddziału Wydzielonego Niculescu, gdy jednostkę tę wysłano w pośpiechu na północ do obrony granicy transylwańskiej przed kontrofensywą sił Osi z terenu Węgier. Gdy 29 września oddział Niculescu wszedł w skład tworzonej ad hoc „Grupy Pancernej”, dołączono do niego 4 następne działa. Zadaniem „Grupy Pancernej” było natarcie i oczyszczenie z przeciwnika północnej Transylwanii.