Na przełomie lat 1953/54 dołączył do innego jazz bandu, prowadzonego przez Erica Deansa. Tam szlifował swoje umiejętności, grywając w hotelach i nocnych klubach na Karaibach z takimi muzykami jak wspomniani wcześniej Ranglin, Drummond i McCook, a także Rico Rodriguez, Lloyd Brevett, Oswald "Baba" Brooks, Roland Alphonso czy też Lester "Ska" Sterling. Wszyscy oni, włącznie z samym Knibbem, byli regularnie angażowani przez Clementa "Sir Coxsone'a" Dodda jako muzycy sesyjni najpierw w wynajmowanym od Kena Khouriego Federal Studio, zaś od roku 1962 w jego własnym Studiu One. To właśnie Dodd wpadł na pomysł stworzenia mającej je wesprzeć supergrupy, do której zaprosił najwybitniejszych spośród pracujących dla niego wykonawców. Jednocześnie udało mu się namówić perkusistę, by ten zagrał jakiś zupełnie nowy, świeży takt. Mając w pamięci charakterystyczne brzmienia rastamańskich bębnów, a także będąc pod wrażeniem zasłyszanego w radiu amerykańskiego R&B, Knibb zaczął grać akcentując na drugim i czwartym uderzeniu, stając się w ten sposób pomysłodawcą znaku rozpoznawczego muzyki ska.