Józefa Obórko pseud. Józia (ur. 23 grudnia 1906 w Kęszycach w powiecie łowickim, zm. 17 grudnia 1943 w KL Auschwitz) – chłopska działaczka komunistyczna.
Życiorys Córka stolarza Antoniego (członka KPP) i Małgorzaty z Wójcików. W 1919 ukończyła szkołę powszechną. W 1922 jej rodzice osiedlili się we wsi Wojenna w powiecie sochaczewskim. Działaczka KZMP, a od 1926 KPP. Od 1927 uczyła się w Żeńskiej Szkole Rolniczej w Jeżewie (pow. brzeziński), a po jej ukończeniu wróciła do Wojennej. 1 maja 1929 na czele grupy młodzieży wiejskiej wzięła udział w pochodzie w Sochaczewie, za co została aresztowana i na miesiąc uwięziona w Łowiczu. W sierpniu 1929 wraz z delegacją robotniczo-chłopską wyjechała nielegalnie na trzy miesiące do ZSRR. Po powrocie ukrywała się przed policją.
Wraz z ojcem brała udział w przygotowywaniu Europejskiego Kongresu Chłopskiego. 5 stycznia 1930 uczestniczyła w drugiej sesji ogólnopolskiego chłopskiego Komitetu Kongresowego w Warszawie i została wydelegowana do Berlina w składzie polskiej reprezentacji na Europejski Kongres Chłopski odbywający się 27–29 marca 1930, na którym wygłosiła przemówienie, a w trzecim dniu obrad została aresztowana przez niemiecką policję za brak paszportu.