Po powrocie do kraju 5 sierpnia 1930 została aresztowana i 12 sierpnia 1931 skazana przez warszawski Sąd Okręgowy na 5 lat ciężkiego więzienia. Karę odbywała w Łowiczu (gdzie w styczniu 1931 urodziła córkę Wandę), na Pawiaku i w Fordonie. W 1932 dzięki apelacji wniesionej przez obrońcę Teodora Duracza zmniejszono jej wyrok na 3 lata. Po wyjściu z więzienia nadal prowadziła działalność w Łowiczu, Sochaczewie i Błoniu jako członkini Komitetu Okręgowego KPP. W marcu 1935 została ponownie aresztowana i 8 czerwca 1936 skazana przez warszawski SO na sesji wyjazdowej w Sochaczewie na 6 lat ciężkiego więzienia. Więziona w Łowiczu, Piotrkowie i Fordonie. Z więzienia wydostała się podczas działań wojennych we wrześniu 1939.
W okresie okupacji działała w ZWW, a od 1942 organizowała PPR w Sochaczewskiem i Łowickiem. Na zebraniu partyjnym w Mizerce została wybrana na sekretarz miejscowej organizacji. Organizowała pomoc dla zbiegłych z obozów jeńców sowieckich i dla ludności żydowskiej. 19 lutego 1943 w Wojennej została aresztowana wraz z bratem Stanisławem (również działaczem PPR) i osadzona na Pawiaku. Torturowana w gestapo przy al. Szucha. 26 marca 1943, przewożona z Alei Szucha na Pawiak wraz z Janem Bytnarem "Rudym", została uwolniona w akcji pod Arsenałem, jednak w czasie strzelaniny została ranna i ponownie schwytana.