Źródła archeologiczne i literackie wskazują, że w hnefatafla grano na planszach o wymiarach 13×13 lub 11×11 pólBayless 2005, s. 15, wspomnia o planszy do hnefatafla 11×11 z XII wieku, znalezionej w pobliżu Trondheim; Helmfrid 2025, s. 7, podaje, że Robert ap Ifan narysował planszę 11×11 w swoim manuskrypcie, natomiast Murray 1951, s. 58, informuje, że plansza znaleziona w łodzi z Gokstad miała 13×13 pól z jednej strony i planszę do młynka na odwrocie..
Hnefatafl stał się popularną grą w Europie Północnej w epoce wikingów (od końca VIII wieku do około 1000 roku n.e.), w burzliwym okresie pełnym konfliktów. Gdy w późnym średniowieczu popularność zyskały szachy, zasady hnefatafla z czasem uległy zapomnieniu. Gra była szczególnie popularna w krajach nordyckich i dotarła wraz z cywilizacją wikingów do innych części Europy, głównie na Wyspy Brytyjskie oraz do kraju wikingów (Gardariki) na terenach dzisiejszej RosjiS. Hilbertsson i B. Gunnarsson, Ensk-Islensk/Islensk-Ensk Ordabok (Reykjavík: Ordabokautgafan, 1996)..
Gra rozwijała się inaczej w różnych lokalizacjach. Archeolodzy odnaleźli jej warianty w takich miejscach jak Irlandia i Ukraina.