W maju 1953 został służbowo przeniesiony do Warszawy i rozpoczął pracę w Katedrze Chemii Organicznej na Wydziale Matematyki, Fizyki i Chemii Uniwersytetu Warszawskiego. W 1957 uzyskał stopień doktora, a w 1960 na podstawie pracy „Struktura i przeobrażenia chemiczne niektórych alkaloidów indolowych” habilitację. W 1968 nadano mu tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1975 został profesorem zwyczajnym. Był członkiem PZPRSpętana akademia, Polska Akademia Nauk w dokumentach władz PRL, materiały Służby Bezpieczeństwa (1967–1987), wybór, wstęp i opracowanie: Patryk Pleskot, Tadeusz Paweł Rutkowski, t. I, Warszawa 2009, s. 452.. W latach 1965–1969 był prodziekanem Wydziału Chemii UW i dziekanem w latach 1969–1972. Od 1968 do 1972 był dyrektorem Instytutu Podstawowych Problemów Chemii UW. Od 1973 członek korespondent, od 1980 członek rzeczywisty Polskiej Akademii Nauk. Wcześniej pracował na Politechnice Łódzkiej i w jednostkach Polskiej Akademii Nauk oraz był radcą w Ministerstwie Szkolnictwa Wyższego.