Zewnętrzne soczewki były wykonane z kronu, wewnętrzne z flintu. Obiektywy Petzvala były produkowane w Wiedniu przez Petera Voigtländera i szybko zyskały znaczną popularność. Sam Petzval jednak nie wzbogacił się na swoim wynalazku, bowiem był on chroniony patentem tylko w Austrii. Szybko został skopiowany i był produkowany w wielu krajach. W ciągu 10 lat sprzedano ok. 8000 egzemplarzy obiektywu Petzvala, natomiast zwycięzca konkursu Photographe à verres combinés szybko został zapomniany.
Obiektyw Petzvala był do 14–15 razy jaśniejszy od porównywalnych obiektywów z tamtej epoki. Miał jasność wynoszącą 3,7 przy ogniskowej 100 mm i większej, podczas gdy inne typowe obiektywy tej epoki miały przysłony w granicach 8–16. Dawał bardzo ostry obraz na środku, ale miękki na brzegach. Przejście od ostrej części do miękkiej było płynne, co w obiektywie portretowym może być uważane za cechę pozytywną, jako że skupia uwagę oglądającego zdjęcie na jego centrum, rozmywając przy tym mniej istotne brzegi zdjęcia.
Używany był także jako obiektyw w latarniach czarnoksięskich, a współcześnie w elemencie optycznym laserowego czytnika pierwszych videodisców.
W 2013 firma wyprodukowała serię obiektywów tego typu dzięki crowdfundingowemu serwisowi kickstarter.com.
Przypisy