Podejrzliwość co do etiologii schorzenia powinna wzbudzić słaba odpowiedź na podane leki oraz oznaki rozwijającego się wstrząsu czy duszności.
Badania dodatkowe Wyniki podstawowych badań laboratoryjnych są przydatne do oceny ciężkości zakażenia. Zwykle w morfologii krwi występuje leukocytoza, obserwuje się wzrost CRP i kreatyniny oraz spadek poziomu sodu i wapnia. Skala Laboratory Risk Indicator For Necrotizing Fasciitis pozwala ocenić łączne prawdopodobieństwo wystąpienia martwiczego zapalenia powięzi u nowo przyjętego pacjenta. Posiew krwi oraz wymaz z rany pozwalają na identyfikację patogenów.
Czujność należy również zachować przy ocenie wyników badań obrazowych. Zdjęcie RTG nie potrafi uwidocznić zmian zachodzących w głębi tkanek. Tomografia komputerowa (bez kontrastu) i MRI są standardami pozwalającymi rozpoznać zakażenie w większości wypadków. USG może ułatwić stwierdzenie przestrzeni płynowych, dostępnych do nakłucia igłą aspiracyjną. Jako niezależne narzędzie diagnostyczne nie przedstawia jednak większej wartości.