W maju 1956 roku, według informacji lokalnych władz, w Gorzowie Wielkopolskim było około 40 świadków Jehowy, którzy spotykali się w mieszkaniu Adama Ziółkowskiego przy ul. Armii Czerwonej 10. Działalność w konspiracji wymagała jednak częstych zmian miejsca spotkań. Były nimi również mieszkania Fedorowicza przy ul. Jagiellończyka 4, Skotarczyka przy ul. Mieszka I 50 oraz Paszkiewicza przy ul. Mieszka I. Według sprawozdania członka Powiatowej Rady Narodowej w Żaganiu z 1956 roku, we wcześniejszym okresie zdarzały się przypadki przejścia świadków Jehowy do Adwentystów Dnia Siódmego, którzy mieli bardziej tolerancyjny stosunek do instytucji państwa.
W następnych dziesięcioleciach – już w czasie zakazu działalności – powstały kolejne zbory. Według władz, w roku 1965 na terenie miasta i powiatu gorzowskiego mieszkało około 500 Świadków Jehowy, z czego 120 w samym Gorzowie Wielkopolskim. W 1965 roku część wyznawców z powiatów zielonogórskiego i lubuskiego – wskutek zabiegów kaznodziei Heikego – przeszła do Zjednoczonego Kościoła Ewangelicznego.