Dmitrij Wasiljewicz Konstantinow, ros. Дмитрий Васильевич Константи́нов (ur. w Petersburgu, zm. 14 sierpnia 2006 w Hyannis Port) – radziecki naukowiec, rosyjski emigracyjny duchowny Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego poza granicami Rosji, publicysta i pisarz.
Życiorys Ukończył gimnazjum w Sankt Petersburgu. W latach 1924–1929 pełnił funkcję lektora w cerkwi Najświętszej Bogurodzicy do jej zamknięcia. W 1933 ukończył leningradzki instytut naukowy księgoznawstwa. Następnie prowadził działalność naukową i redaktorską w miejscowych szkołach wyższych, prowadząc też wykłady i odczyty. Ponadto przygotowywał rozprawę doktorską pt. "Издательская деятельность Петра Великого". Po ataku wojsk niemieckich na ZSRR 22 czerwca 1941, został zmobilizowany do Armii Czerwonej. Ukończył szkołę oficerską w stopniu podporucznika, po czym skierowano go na front. W 1944 dostał się do niewoli niemieckiej. Po kilku miesiącach oswobodzono go. W listopadzie tego roku przybył do Berlina, gdzie zwierzchnik Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego poza granicami Rosji metropolita Anastazy wyświęcił go na diakona. Wkrótce przyjął święcenia kapłańskie z rąk metropolity berlińskiego i niemieckiego Serafina. Do końca wojny zajmował się duszpasterstwem wśród ludności prawosławnej, głównie uchodźców cywilnych z okupowanych terenów ZSRR, przebywających w Niemczech.