Była to powszechna praktyka w przypadku pracowników ośrodka, wynikająca z obawy przed działaniami sowieckich służb specjalnych.
Początkowy okres działalności Instytutu był bardzo ciężki z powodu trudności finansowych i materialnych, a także niewielkiej liczby naukowców. Jednakże już w styczniu 1951 roku zdołano zorganizować I konferencję naukową. Wzięło w niej udział 110 uczonych i 67 gości. Pierwszym projektem naukowym, w którym uczestniczyli pracownicy Instytutu, było badanie powojennej emigracji pochodzącej z ZSRR. Projekt był prowadzony na zamówienie Rosyjskiego Centrum Badawczego Uniwersytetu Harvarda. Wkrótce Instytut stał się najpoważniejszym ośrodkiem naukowym na Zachodzie zajmującym się badaniami nad ZSRR, posiadając tysiące współpracowników na całym świecie, organizując coroczne konferencje naukowe, prowadząc liczne seminaria, wykłady i odczyty, wydając regularnie pisma oraz publikacje naukowe.