Badania nad iperytami azotowymi prowadzono także w ZSRR.
Jednocześnie, od 1942, Louis Goodman i Alfred Gilman (z Wydziału Farmakologicznego Uniwersytetu Yale) badali iperyty azotowe pod względem możliwości ich wykorzystania w leczeniu nowotworów. Z końcem roku chlorometyna została podana pierwszemu pacjentowi z mięsakiem limfatycznym, u którego po miesiącu leczenia zaobserwowano całkowite ustąpienie choroby. Pomimo późniejszego nawrotu nowotworu chlorometyna stała się pierwszym lekiem cytostatycznym stosowanym w chemioterapii i dała początek serii leków stosowanych do czasów obecnych.
W III Rzeszy wyprodukowano łącznie, przez całą II wojnę światową, około 2000 ton HN-3, który służył do wypełniania artyleryjskich pocisków chemicznych 105 i 150 mm oraz pocisków odrzutowych 150 mm. Po klęsce nazistów wyprodukowany przez nich iperyt azotowy został niemal całkowicie zniszczony przez aliantów, jednak 2700 niemieckich rakiet, wypełnionych HN-3, przetransportowano drogą morską do Stanów Zjednoczonych.