Po 1945 niewiele krajów badało lub produkowało iperyty azotowe do celów militarnych, głównie z tego powodu, że iperyt siarkowy okazał się równie łatwy w produkcji i skuteczniejszy. Pozostałe zapasy tych środków były niszczone, m.in. poprzez zatapianie. Przykładami tego typu działań było zatopienie iperytu azotowego wraz z luizytem z w marcu i z w maju 1958.
Przed rozpadem Jugosławii w 1991 Jugosłowiańska Armia Ludowa, oprócz produkcji m.in. iperytu siarkowego, sarinu, BZ, CS i chloroacetofenonu, przypuszczalnie eksperymentowała z iperytami azotowymi. Według raportu również wojsko irackie w latach 90. prawdopodobnie miało możliwość produkcji iperytu azotowego. Obecnie nie są znane żadne informacje sugerujące, aby iperyty azotowe znajdowały się w posiadaniu jakiegokolwiek państwa lub ugrupowania terrorystycznego.
Właściwości Iperyty azotowe są mniej trwałe (od 3 dni do tygodnia w lecie i do kilku tygodni w zimie) i mają słabszy zapach (opisywany zazwyczaj jako rybi) od iperytu siarkowego, jednak mogą być stosowane w niższych temperaturach. W stanie czystym iperyty azotowe są bezbarwnymi oleistymi cieczami, które z czasem żółkną, a następnie brązowieją. Hydrolizują z wytworzeniem odpowiednich aminoalkoholi.