Kolejny dowódca pułku pancernego, mjr Edvard Kumlin, postulował sformowanie rozpoznawczych oddziałów pancernych złożonych z pojazdów Chenillette St. Chamond wz. 1921, wchodzących w skład jednostek kawalerii. Z tego powodu zamierzano zamówić 10 maszyn. Po negatywnych próbach technicznych i terenowych przeprowadzonych w ciągu 1924 r. zrezygnowano z zakupu.
1 stycznia 1925 r. pułk pancerny przeformowano w batalion, zaś 1 maja 1927 r. w kompanię pancerną. Było to związane po części z pogarszającym się stanem technicznym czołgów, z których część trzeba było wycofać ze służby, zaś po części z trudnościami ich użycia w trudnym fińskim terenie. 10 listopada 1927 r. kompania otrzymała status samodzielnego oddziału wojskowego. Od 1932 r. dowodził nią mjr Niilo Sahlgren.
Na pocz. czerwca 1933 r. fińskie ministerstwo obrony zamówiło w Wielkiej Brytanii w celach szkoleniowych 3 tankietki Vickers Carden Loyd Mark VI, 1 czołg lekki Vickers E w wersji B i 1 tankietkę Vickers Carden Lloyd wz. 1933. Maszyny dostarczono na przełomie 1933/1934 r. Do Finlandii przybyła też pływająca tankietka Vickers Carden Lloyd wz. 1931, ale po nieudanych próbach została zwrócona.