w latach 1947–1957 głównodowodzącymi byli oficerowie brytyjscy. Brak wykwalifikowanego personelu oraz doświadczonych załóg sprawiał, że tworzenie lotnictwa było zależne od pomocy obcokrajowców, w tym Polaków.
W czasie I wojny o Kaszmir w 1948 roku jedynymi operacjami pakistańskiego lotnictwa były loty zaopatrzeniowe, prowadzone przez dwa C-47, z reguły w nocy, ze względu na przewagę lotnictwa indyjskiego. Maszyny pakistańskie operowały w wąskich dolinach, otoczonych wysokimi (2000–7000 m) górami, bez wsparcia ze strony praktycznie nieistniejących służb pogodowych i nawigacyjnych.
W 1949 roku Pakistan zamówił 50 samolotów myśliwsko-bombowych Hawker Sea Fury (w wersji Mk.60). Łącznie do 1952 roku Hawker dostarczył Pakistanowi 87 tych maszyn, które weszły na wyposażeniu 5, 9 i 14 dywizjonu. Dodatkowo w latach 1953–1954 islamska republika zakupiła dziesięć dwumiejscowych treningowych samolotów w wersji Mk.61.