Działalność konspiracyjną prowadził w Warszawie, Krakowie, Rzeszowie i Radomiu.
Równolegle rozpoczął naukę na tajnych kompletach jako student historii podziemnego Uniwersytetu Warszawskiego, między innymi pod kierunkiem prof. Marii Ossowskiej oraz prof. Tadeusza Manteuffla.
W Powstaniu warszawskim walczył najpierw na Starówce w jednostce podległej Narodowym Siłom Zbrojnym. W dniach od 7 do 14 sierpnia 1944 był dowódcą barykady. W czasie walk został ciężko ranny w nogę, ale nie przerwał walki. Jego oddział rankiem 2 września 1944 jako jeden z ostatnich opuścił kanałami Starówkę. Dalej walczył w alejach Sikorskiego oraz na ul. Chmielnej. Za walki na Starówce został odznaczony Krzyżem Walecznych oraz, osobiście przez Tadeusza Bora-Komorowskiego Orderem Virtuti Militari V klasy. Po zakończeniu powstania trafił do obozu jenieckiego Lamsdorf (dziś Łambinowice), a następnie do Murnau w Bawarii. Po wyzwoleniu w 1945 roku został żołnierzem Brygady Świętokrzyskiej NSZ, gdzie został dowódcą plutonu. Wojnę ukończył w stopniu podporucznika. W styczniu 1946 roku został zwolniony przez NSZ z obowiązku wojskowego celem udania się do Paryża i kontynuowania studiów historycznych.